TataRz

ฉันอยากรู้ว่าบนโลกใบนี้มีใครเคยเหงาตายบ้างไหม

ฉันอยากรู้ว่าคนบนโลกแก้เหงากันด้วยวิธีใด

ฉันอยากรู้ว่าในเวลาที่ฉันเหงา จะมีใครอีกคนที่เหงากว่าฉันไหม

ฉันอยากรู้ว่า ความเหงาเกิดจากความรักหรือเปล่า

ฉันอยากรู้ว่า ทำไมคนบางคนทำให้เราเหงาได้ขนาดนี้

ฉันอยากรู้ว่า ฉันจะต้องเหงาไปอย่างนี้อีกนานไหม

ฉันอยากรู้ว่า เมื่อไหร่ที่ความเหงาจะจางหายไป

ฉันอยากรู้ว่า เมื่อไหร่ฉันจะชินกับความเหงาเหล่านี้

ฉันอยากรู้ ฉันอยากรู้ ฉันอยากรู้ ...........  ........ ..... ...  .. .

(หรือว่าความเหงาของคนเราเกิดขึ้นจากสองสาเหตุ, หนึ่ง-ไม่มีคนให้คิดถึง, สอง-คิดถึงคนที่ไม่มี ---นิ้วกลม)

mata

13/03/53

1:16

ใน เวลาที่เราต้องการกำลังใจ เรามักนึกถึงใครบางคน ใครบางคนที่เราคิดว่ากำลังใจของเขานั้นช่วยเพิ่มพลังให้เราได้อย่างน่า อัศจรรย์ยิ่ง มีแรงกล้าที่จะเผชิญหน้า พร้อมที่จะต่อสู้กับสิ่งนั้น กำลังใจ ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยคำพูดประโยคที่สวยงาม ไม่จำเป็นต้องประดิษฐ์ภาษาขึ้นมาเพื่อให้ผู้ฟังเกิดความสบายใจ เพียงคำไม่กี่คำบอกผ่านน้ำเสียงที่คุ้นเคยเท่านี้ สำหรับฉัน ฉันคิดว่าเพียงเท่านี้ใจก็อุ่นขึ้นแล้ว

        วันนี้ เป็นวันที่ฉันสอบปากเปล่า reseach เวลาเก้าโมงตรงตามกำหนดการ ฉันเตรียมตัวก่อนถึงเวลาสอบครึ่งชั่วโมง เพื่อทบทวนความรู้กระบวนการต่างๆ ที่ศึกษามา ในระหว่างการเตรียมตัวนั้น ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา มีคนเคยกล่าวไว้ว่า "ในเวลาที่เราอ่อนล้า คนเราต่างต้องการที่พักพิง" ฉันอยากจะบอกต่ออีกหน่อยว่า "ในเวลาที่ต้องเผชิญกับการต่อสู้ คนเราต่างต้องการกำลังใจ" ฉันรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนี้ที่ผุดขึ้นมา จิตใจถูกความอ่อนแอโจมตีอย่างหนักหน่วง หวาดกลัวกับเหตุการณ์ข้างหน้า หวาดกลัวกับการสอบปา้กเปล่า หวาดกลัวกับกรรมการ หวาดกลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้นและเราไม่สามารถคาดเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ ต้องการใครสักคนปลอบประโลมจิตใจด้วยความรู้สึกที่แท้จริง เพียงแค่ให้ฉันรู้สึกถูกโอบกอดเอาไว้ก็พอ

         แต่มาในวันนี้กำลังใจที่ฉันต้องการ กลับเป็นเพียงแค่ความรู้สึกของฉันที่ฉันสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองเท่านั้น เพราะมันไม่มีอยู่จริง สิ่งที่ฉันทำได้คือ การโอบกอดตัวฉันเองในวันที่ฉันอ่อนล้า ใช้ความอ่อนล้านั้นโอบกอดความอ่อนล้าภายในจิตใจ เผื่อว่าบางทีเมื่อความอ่อนล้ามันโอบกอดตัวมันเองอาจจะสร้างความเข้มแข็ง ขึ้นมาได้บ้าง ต่อให้เหนื่อยหนัก อยากพัก หรือหมดแรง เราก็ต้องยอมรับสภาพและก้าวต่อไปทั้งอย่างนั้น เป็นการฝึกหัดเพื่อใ้่ห้ตัวเองแข็งแกร่งขึนในทุกวัน

         เหตุผล ที่ต้องทำเช่นนี้ เพราะมนุษย์เราทุกคนต่างต้องเดินต่อ ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์ในรูปแบบอะไรก็ตาม เดินด้วยขาที่ไร้เรี่ยวแรงก็ต้องเดิน เดินด้วยปลายเท้าที่ชาไร้ซึ่งจุดหมายปลายทางก็ต้องเิดิน เดินไปล้มไปก็ต้องพยายามลุกและก้าวเดิน ต่อให้สาหัตุสาหัสสากรรจ์สักเพียงไหนก็ตาม ท้ายที่สุดเราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้

         ใน วันข้างหน้าฉันก็ยังคาดการณ์ล่วงหน้าอะไรไม่ได้ ว่าฉันจะต้องพบประสบกับสิ่งอื่นใดอีก แต่ไม่ว่าหนทางจะยาวไกลแค่ไหน เหตุการณ์จะน่าหวาดกลัวเพียงใด ฉันก็ทำได้เพียงปลอมตัวเองเหมือนกับที่ฉันทำในวันนี้ สร้างกำลังใจให้ตัวเองจากความรู้สึกต่างๆ ของตัวเอง คงไม่มีอะไรยากเกินไปตราบที่ยังมีลมหายใจ อาจเพียงทนรับสภาพกับความอ่อนแอที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ นึกถึงบางสิ่งที่เป็นแรงผลักดันให้ต้องสู้ สิ่งบางสิ่ง คนบางคน  เรื่องบางเรื่อง และสิ่งที่น่าอัศจรรย์นั่นคือกำลังใจจากใครบางคน ถึงแม้วันนี้มันจะเป็นเพียง "กำลังใจ"(ที่ ไม่ มี อยู่) ก็ตาม

 

 

 

             "อย่ารักใครเกินความจำเป็น"

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งสองสิ่ง

เปนคู่กัน

เมื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งหายไป

ก็หลงเหลือเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น,

ความสัมพันธ์เกิดจากคนสองคน

ถ้าคนใดคนหนึ่งหายไป

ไม่เรียกว่าความสัมพันธ์