TataRz

     รัก ไม่ได้เป็นอารมณ์หรือความรู้สึกที่คนเราทุกคนเข้าใจกันทุกวันนี้ แต่ รัก เป็นสิ่งๆ หนึ่งซึ่งเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น  แต่สัมผัสได้ด้วยใจและต้องใช้เวลา ถ้าคนเรามีความรักมักจะมอบแต่สิ่งดีๆ ให้กัน ไม่ทำให้คนที่เรารักต้องเสียใจหรือผิดหวัง ซึ่งเราเข้าใจแบบนี้ การที่คนเรากระทำผิดแล้วรู้สึกผิดต่อใครอีกคน นั่นก็คือรักเช่นกัน

      รัก จะสวยงามความคิดจะต้องสวยงามด้วยเช่นกัน ไม่ทำสิ่งที่ให้อีกฝ่ายต้องไม่สบายใจ หรือใครหลายคนอาจจะมองว่าการที่เราจะมีความรักหรือความรู้สึกให้ใครเพียงคนเดียวนั้นเป็นเรื่องที่โง่ เราคิดว่าคนที่คิดจะมีไว้เผื่อเลือกนั้นโง่กว่า เมื่อวันหนึ่งทุกอย่างเปิดเผยอาจจะไม่เหลือใครเลยสักคนก็เป็นได้ นอกเสียจากว่าคนคนนั้นจะเป็นคนที่มีความรักเพียงหนึ่งเดียวอย่างที่เรากล่าวมา เมื่อต่างฝ่ายต่างทำให้สบายใจซึ่งกันและกัน คิดได้ว่าสิ่งไหนควรสิ่งไหนไม่ควรสังคมปัจจุบันของเราคงไม่มีเรื่อง หึงโหด ตามหน้าหนังสือพิมพ์ทุกเช้าเช่นนี้ เมื่อต่างฝ่ายต่างเอาใจของอีกฝ่ายมาใส่ใจของตัวเอง คิดว่าการกระทำนั้นถ้าเป็นเราล่ะ เราจะรู้สึกอย่างไร ถ้าสิ่งที่เราทำ เขากับทำกับเราบ้างเราจะเป็นอย่างไร เมื่อต่างฝ่ายต่างกลัวสิ่งที่เราทำว่าเขาจะทำบ้าง เมื่อกลัวก็จะไม่ทำ ก็จะไม่นำพามาเรื่องบาดหมาง มีคนเคยพูดไว้ว่า ทำสิ่งไหนได้สิ่งนั้น ไม่ว่าจะเลวร้ายหรือดีเลิศ ย่อมได้รับกลับมาอย่างเป็นแน่เมื่อถึงช่วงเวลา และเราก็เชื่อว่าคนเราจะได้รับสิ่งที่ตนเองกระทำลงไปในอดีตอย่างแน่นอน เราจึงยอมเป็นที่ใครๆ ก็มองว่าโง่ในเรื่องความซื่อสัตย์ของความรัก เราคิดว่าเราพอใจและยืนยันที่จะเป็นในสิ่งที่เราเป็นมาโดยตลอด ดีกว่าเป็นคนฉลาดในเรื่องความรักและทำให้คนที่รักเราต้องเสียใจ เพราะนั่นหมายถึงเรากำลังทำลายสิ่งที่สวยงาม และทำลายรักที่บริสุทธิ์

ไม่มีการรอคอยใดเป็นนิรันดร์  เท่ากับการที่ฉัน "รอคอย" เธอ

ค่าของคน อยู่ที่ผลของ "การกระทำ"

ระยะห่างระหว่างกัน

                  ความสัมพันธ์, พูดในเรื่องของความสัมพันธ์ ความสัมพันธ์เป็นเรื่องที่สวยงาม ไม่ว่าจะในฐานะใด ๆ ก็ตาม ความสัมพันธ์เกิดขึ้นเมื่อคนสองคนรู้จักกัน และนั่นคือเรื่องดี เรียนรู้ซึ่งกันและกัน มีความสัมพันธ์กันในความพอดี ไม่มากเกินไปจนความสัมพันธ์นั้นย้อนกลับมาทำร้ายสิ่งดี ๆ

                   มากไปไม่ดี มันจะตีกลับ ยิ่งก้าวเข้าหากันมากขึ้น ความต้องการระหว่างกันมากขึ้น รับรู้สิ่งต่างกันมากขึ้น เข้าไปในโลกของอีกฝ่ายมากขึ้น ไม่มีคำว่าพอ ไม่มีระยะห่าง ความสัมพันธ์กลับย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเอง ความสวยงามต่าง ๆ ที่เคยได้สัมผัส อาจไม่ได้สวยงามอย่างที่เห็น

                   เมื่อไหร่ที่คนเราเข้าใกล้กันมักจะกลับกลายเป็นห่างกันออกไปทุกที      ยิ่งใกล้ยิ่งห่าง ยิ่งใกล้ความรู้สึกไม่ได้ถูกเพิ่มขึ้น        ยิ่งใกล้ความรู้สึกยิ่งลดลง      ยิ่งใกล้ความรู้สึกไม่ได้ทำงาน  หรือมองในเรื่องของความสัมพันธ์ คนเราจะต้องมี       ระยะห่างระหว่างกัน             มีที่ว่างตรงกลางของกันและกัน เว้นที่ว่างตรงกลางเอาไว้ ที่ตรงกลางนั้นเป็นที่ที่ต่างคนต่างไม่เดินเข้ามา เว้นไว้ให้เป็นที่ของเรา เว้นให้เป็นที่ว่างระหว่างกัน ให้ที่ตรงนั้นเป็นที่รวมความรู้สึก เก็บความรู้สึก ความทรงจำที่สวยงามเอาไว้จุดนั้น     

                    หากคนเรายิ่งเข้าใกล้ชีวิตใครมากขึ้นกลับกลายเป็นยิ่งห่าง กลับกลายเป็นเรื่องของการต้องยอมรับสิ่งต่าง กลับกลายเป็นเรื่องของความต้องการ เมื่อได้ในสิ่งหนึ่ง ไม่หยุดทีสิ่งนั้น ไม่หยุดที่จุดนั้น พยายามที่จะก้าวเข้ามาให้ถึงอีกจุดหนึ่งเสมอ ก้าวต่อไปเรื่อย ๆ ไม่มีคำว่าพอ ก้าวเข้าไปในโลกทั้งใบของอีกฝ่าย     จากการมองโลกอีกใบด้วยระห่างที่พอดีมีแต่ความสวยงาม มีแต่รอยยิ้มเมื่อมองเห็นแต่คนเราชอบที่จะได้เห็นสิ่งที่ใกล้ที่สุด อย่างจะเห็นสิ่งอีกสิ่ง อยากที่เข้าไปสัมผัสอย่างใกล้ชิด อยากจะเข้าไปในโลกของอีกฝ่าย ความสวยงามของโลกใบนั้นที่เคยพบจากระยะห่าง กลับกลายเป็นเห็นผิวที่ขรุขระของโลกใบนั้น เห็นรอยเบี้ยวของโลกใบนั้น   และทุกสิ่งที่สวยงามของกันและกันกลับเป็นเพียงภาพลวงตา